در سال ۲۰۱۸، دنیای بازیهای ویدیویی با انتشار یکی از متفاوتترین و فلسفیترین بازیهای نسل هشتم لرزید؛ نامش Detroit: Become Human بود. ساختهی استودیو Quantic Dream و به کارگردانی دیوید کیج، این اثر نه تنها یک بازی، بلکه تجربهای احساسی، داستانمحور و انسانساز بود.
جایی که انسانیت بازتعریف میشود
داستان Detroit: Become Human در آیندهای نزدیک روایت میشود؛ در شهری که اندرویدها بخشی از زندگی روزمره انسانها شدهاند. آنها خدمتکارند، کارگرند، پرستارند… اما ناگهان، شعلهی بیداری درونشان زبانه میکشد. بازیکن در نقش سه شخصیت—کارا، مارکوس و کانر—قرار میگیرد، که هر یک در مسیر جداگانهای با سوالی بنیادین روبرو میشوند: «انسان بودن یعنی چه؟»
تصمیمات تو، سرنوشت آنها
بازی Detroit: Become Human بر پایهی انتخاب و پیامد ساخته شده است. کوچکترین تصمیم تو میتواند مرگ یا زندگی یک شخصیت را رقم بزند. بازی دارای دهها پایان متفاوت است و هر بازیکن، داستان منحصر بهفرد خود را تجربه میکند. این یعنی تو نه تنها بازی میکنی، بلکه داستان را میسازی.
گرافیک سینمایی، صداگذاری حرفهای و موسیقی فراموشنشدنی
گرافیک فوقواقعگرایانه، با مدلسازی دقیق چهرهها، صداپیشگان حرفهای مانند برایان دچارت و والری کری، و موسیقی عمیق و احساسی، همه دست به دست هم دادهاند تا Detroit: Become Human را به یک تجربهی سینمایی و عاطفی تبدیل کنند. این بازی، مرز بین سینما و گیم را برای همیشه جابهجا کرد.
آیندهای که در دستان توست
اگر به دنبال تجربهای هستی که نهتنها گرافیکی و گیمپلی قوی داشته باشد، بلکه تو را به فکر فرو ببرد و احساست را قلقلک دهد، Detroit: Become Human ۲۰۱۸ یکی از بهترین بازیهای داستانمحور تاریخ است. این بازی، آغازگر پرسشی است که همچنان در ذهن ما میچرخد:
آیا ماشینها میتوانند انسان شوند؟